Hemen hemen herkes dışarıda oturmak istiyor, dışarıdaki masalar için sıra bekliyorlar. Genellikle sigara içmek için. Ben ise zaten dışarıdayım; sigara içmek için değil, daha geç sarhoş olmak için. Açık havada daha zor çarpar derler. Ama mühim olan çarpması değil, alkolmetrede 0.50 promil yasal sınırını geçmemek. Açık hava gerçekten etkili olur mu dersiniz? Hiç sanmıyorum…

Yaklaşık 5 saattir buradayım. Güzel ve hafif bir yemeğin ardından peş peşe verdiğim 5 kadeh Chivas siparişi garsonlar ve çevre masalar üzerinde karizmatik bir etki bıraksa da, son 1 saat içinde sadece 1 bardak bira içerek edindiğim olumlu izlenimi hızla tükettiğimi sanıyorum. Ama hala buradaki hemen hemen herkesten daha hatırlı bir hesap ödeyecek olmanın rahatlığıyla tek başıma da olsa dışarıda çok değerli bir masa işgal etmekte sakınca görmüyorum.

Telefonumun şarjı bitmek üzere, o yüzden sosyal mecralara bakınarak vakit geçiremiyorum. Etraftaki insanları dinliyorum ben de. Hayat burada. Ama oldukça lüks bir hayat etrafımdaki. Yan masadaki çocukların tek dertleri yaz okuluna kaldıkları için bütün yazı egede geçiremeyecek olmaları. Çapraz masadaki 2 kel kazanova ise masalarındaki 2 hoş hatunun bu gece onlarla yatıp yatmayacağından başka bir şey düşünmüyorlar. Bütün kozlarını da kullanıyorlar, tebrik etmek gerek. Muhtemelen bu gece istediklerini alacaklar. Yarın gece ise yeni avlar…

Dedim ya, lüks bir hayat var etrafımda. “Zengin doğduysam benim suçum mu?” tadında bir hayat. Gülmeyen insan yok, herkes fazlasıyla bakımlı, uykusu almış ve zinde. Belli ki bu civarda hayat kimseyi yormamış. Onlar da çok umursamamışlar yorulanları, hayatlarına devam etmişler. Neyse, herkesin keyfi yerinde. Ah pardon, buralarda bir kesim var ki pek üzgün; “dünyanın en bahtsız insanı ben olmalıyım” cümlesini kurabilecek kadar üstelik. Onlar, burada yer bulamayanlar. Çok üzgünler…

Yanlış anlaşılmasın, burada oturanları eleştiriyor ya da suçluyor değilim. Keza ben de burada oturuyorum. Ama herkesin bu kadar mutlu olması tuhaf, rahatsız edici. Hiç kimse karşısındakine dertten yakınmıyor. Bu kadar mutlu insanın bir arada toplanması alışık olduğum bir durum değil. Bu kadar insanın dertlerini bu kadar içine atabilmesi doğru değil. Bu kadar insanın böylesine iyi oyun oynayabilmesi hiç hoş değil…

Bana müsaade, fonda hafiften bir Mor Ve Ötesi…

söyledim duymadınız,
duydunuz anlamadınız.
anlasanız da umursamadınız.

ne güzeldim ulan ben,
pırıl pırıl, şeffaf.
beni duvarla kapladınız.

eskisi gibi değil,
ne korkularım ne de heyecanlarım.

eskisi gibi değil,
ne doğrularım ne de yanlışlarım.

eskisi gibi değil,
ne öpüşmelerim ne de sevişmelerim.

hüznüm de, gülüşüm de,
eskisi gibi değil…

aşığın hüznü başka,
terkedilmişin başka,
terkedenin başka…

zenginin derdi başka,
fakirin başka…

aynı dünyada bambaşka hayatlarda,
aynı olaylarda bambaşka detaylarla,
kaybolmuş sürükleniyoruz be, sussak da konuşsak da ne fayda.

onun elleri başka, sıcaklığı başka, dokunuşu başka.

ve 2009′u geride bırakırken;

Yılın hocası: Tabii ki Birol hoca =) (Japonca)

Yılın dersi: E-Commerce (IT434)

Yılın arkadaş seti: Şimdi tek tek isimlerinizi verip rencide etmek istemiyorum =)

Yılın aday grubu: Farkındayız. Adayız! =)

Yılın favori aktivitesi: Şile-Istanbul yolu =)

Yılın organizasyonu: Kızılay Hedef 25 Antalya Kampı

Yılın favori içkisi: Jack! (is back in town)

Yılın en çok tüketilen içkisi: Efes Fıçı Bira

Yılın kahvaltı mekanı: Ağva yolu üzerindeki gözlemeci =)

Yılın gazları: Hadi kalkın Burdur’a gidelim? & Hadi kalkın Antalya’ya gidelim?

Yılın süprizi: Mehmet Can Yavuz =)

Yılın sayısı: 787

Yılın konseri: MFÖ @ 13. Bahar Festivali

Yılın teknolojisi: özhophop wireless network

Yılın yazısı: Sapak.

Hepinize iyi yıllar diliyorum =)

Ilk aklıma gelenleri referansları ile birlikte yazıyorum, dileyenler ilgili kişilerden teyit edebilirler;

• 2 yaz boyunca, yaz okulunda ders almamama rağmen işleri yerinde takip edebilmek için bütün yaz boyunca kampüste kaldım. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• bordo yurtlar bölgesindeki park yasağını kaldırdık. (Referans; Murat Karaçay – Işık Üniversitesi Destek Hizmetleri Daire Başkanı)
• akşam gençlik kampına iniş yasağını kaldırdık. (Referans; Murat Karaçay – Işık Üniversitesi Destek Hizmetleri Daire Başkanı)
• evlere transkript gönderilmesini sadece durumu kritik öğrenciler seviyesine indirdik. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• 2007-2008 öğretim yılında EFLdeki öğrencilerin modul exam notları ne olursa olsun exit exam sınavına girebilmelerini sağladık. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• Kampüste yeme-içme konusunda Sofra tekelinin kalkması için 2 yıl boyunca sürekli çaba harcadık, taleplerde bulunduk, her fırsatta ısrar ettik ve karşılığında balkabaa, new frank’s, segafredo gibi sofra harici işletmelere kavuştuk. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• öğrenci konseyi ilk kez yıllık kapsamlı bir rapor oluşturmaya ve tüm öğrenciler ve yönetim okul ile paylaşmaya başladı. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• öğrenci konseyi ilk kez en beğenilenler anketi düzenleyerek bunu bir gelenek haline getirdi. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• ögrenci konseyi ilk kez kurumsallaşma calışmalarıi başlattı. bu kapsamda bir logo tasarlandı ve sosyal merkezde ofis temin edildi. ayrıca tüm toplantıların gündem maddeleri ve toplantı tutanaklari arşivlenmeye başladı.
• yazın da dahil olmak üzere tüm üniversite yönetim kurulu ve senato kurulu toplantılarına katılarak öğrenci dilekçelerinin olumlu sonuçlanması için çaba sarfettik. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• burs komisyonu, kütüphane komisyonu, yurtlar yönetim kurulu vb. kurul ve komisyonlarda öğrencilerin düzenli temsilini ve katılımını sağladık. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri, Asil Barış Bağ – Sağlık Kültür Spor Daire Başkanı, Hakan Kapucu – Kütüphane ve Dökümantasyon Daire Başkanı)
• öğrenci konseyi başkanlığı için tüm öğrencilerin oy kullanabilmesini sağlayan bugünkü seçim sistemine geçilmesini sağladık. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• ilk kez bağımsız bir öğrenci konseyi websitesi kurularak, katılınan tüm toplantıların ve katılanların bilgilerine kadar detaylı içeriğin öğrencilere sunulması sağlandı. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)
• öğrenci konseyi ilk kez ekip olarak daire başkanlarını toplantılarına davet ederek karşılıklı görüş alış verişi yapılması sağlandı. (Referans; Berrin Kocayurt – Öğrenci İşleri Daire Başkanı, Asil Barış Bağ – Sağlık Kültür Spor Daire Başkanı, Hakan Kapucu – Kütüphane ve Dökümantasyon Daire Başkanı, Murat Karaçay – Destek Hizmetleri Daire Başkanı)
• yeni kütüphanenin planlanması ve onaylanması sürecinde Kütüphane ve Dökümantasyon Daire Baskanlığı ve üniversite yönetimiyle yoğun bir şekilde görüş alış verişinde bulunuldu. (Referans; Hakan Kapucu – Kütüphane ve Dökümantasyon Daire Başkanı)
• öğrenci konseyi seçimlerinin hemen ardından servis saatlerinde düzenlemeye gidilerek istanbul’a mesai saatlerinde dahi 2 saatte bir kalkan shuttle servislerinin saat başı kalkmasını sağladık. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri, Murat Karaçay – Destek Hizmetleri Daire Başkanı)
• şehir dışından gelip kampüste ikamet eden arkadaşlarımızın ihtiyaçları gözönünde bulundurularak cuma ve cumartesi geceleri taksimden 02:00 servisi kalkmasını sağladık. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri, Murat Karaçay – Destek Hizmetleri Daire Başkanı)
• 2007-2008 öğretim yılında özellikle yeni öğrenciler için önemli bilgileri içeren bir “öğrenci rehberi” hazırlanarak kampüsün çeşitli bölgelerinde dağıtıldı. (Referans; Gülçin Atarer – Işık Üniversitesi Genel Sekreteri)

İlk aklıma gelenler bunlar, bunların haricinde onlarca söyleşiye, sosyal sorumluluk projesine, konsere, vb. öğrenci aktivitelerine öncülük ettik. Bunları da SKS Daire Başkanı Asil Barış Bağ, Genel Sekreterimiz Gülçin Atarer ya da Kültür İşleri Danışmanımız Hülya Sönmem’e onaylatabilirsiniz.

Bugüne kadar, tüm ekibimiz, öğrenci memnuniyetini ve Işık Üniversitesi Diploması’nın değerini arttırmak için pek çok gönüllü faaliyette bulunduk. Bugünden sonra da daha fazlasını yapmak için gönüllüyüz.

her daim olmasa da,
ara ara düş aklıma istiyorum usulca.

tereddütlerimi biriktiriyorum bir köşede,
adına umut diyerek kandırıyorum kendimi.

sürükleniyorum peşinden,
ama her peşine düşüşümde bir sapak çıkıyor önüme.

duruyorum tam ortasında, sövüyorum anasına avradına…

sabırla bekliyorum.

2 gündür, bayram sebebiyle dükkanın sakin oluşunu da fırsat bilerek 1-2 türk filmi izledim. ya ben giderek duygusallaşıyorum ya da türkiye iyi filmler yapmaya başlamış. hikayeler de anlatımlar da hiç fena değildi. elbette çok büyük teknik beklentiler içinde izlemezseniz.

istanbul’a döndüğümde görmek istediğim pek çok arkadaşım var, özledim lan sizi!

çok da zor değildir aslında,
ama büyü bozulsun istemezsiniz…

her zamanki gibi cam kenarında bir masada oturmuş insanları seyrediyorum. mephisto’da çalan müzikler yine çok başarılı. muhtemelen ramazan ayı ve üniversitelerin tatilde oluşu sebebiyle istiklal caddesi’nin bilindik cuma gecesi kalabalığı yok. insanlar gayet rahat yürüyebiliyorlar, alışık olmadığım bir görüntü.

ben ise, istiklal caddesi’nden daha sakinim.

ama doğru zaman değilse o an;
izin vermez ona dokunmanıza.
bilirsiniz o an kararmıştır deniz, soğuktur;
eğer yaklaşırsanız yutar sizi, gömer derinliklerine.

öylece bakakalırsınız, usulca seyredersiniz.
kendinizi ona bırakmaya cesaret edemezsiniz.

bir şey gelmez elinizden, güneşli günleri beklersiniz…

en son gelişimden bu yana zonguldak’taki en büyük değişim DemirPark isimli AVM olmuş. artık zonguldak’ta burger king var yahu! teknosa bile var, hiho. insanların teknosa’da pazarlık yapmaya çalıştıklarına eminim. bir de, bowling oynayan bazı insanların bowling topunu karpuz fırlatır gibi atmasını görmelisiniz! =) zonguldak’ın ilk ve tek alışveriş merkezi olan demirpark’a insanların adapte olması biraz zaman alacak gibi görünse de, zonguldak için çok güzel bir gelişme olduğu ortada. elbette bu yeni alışveriş merkezi hedef kitle olarak zonguldak’ın yerel halkından ziyade karaelmas üniversitesi öğrencileri düşünülerek yapıldığından, üniversite açıkken daha keyifli ve amacına yönelik kullanılacaktır.

bununla birlikte, bulunduğumuz beldenin yeni belediye başkanı da hemen icraatlara başlamış. esnafın dükkanlarının önüne kırmızı çizgiler çizilmiş ve dükkanlarının önlerinde sergiledikleri malların bu çizgiyi geçmesi yasaklanmış, dükkanla çizginin arasındaki mesafe ise yaklaşık 20 cm. biraz abartılmış olsa da bence makul bir uygulama. ayrıca park yasaklarının uygulanması konusunda daha hassas davranılmaya başlanmasını da memnuniyetle karşıladım. lakin, bir ramazan şenlikleri mevzusu var ki; evlere şenlik. içeriği şöyle; beldenin küçük meydanına ilk okul sıraları dizilir (bildiğiniz tahta sıra yahu), önüne beyaz bir perde açılır ve projeksiyon ile kemal sunal filmleri gösterilir. 33000 nüfuslu bir beldenin hakettiği ramazan şenliği sanıyorum ki bu değil. duy sesimi sayın başkan! =)

neyse yahu, bu kadar zonguldak yeter.

elbette başta ailem ve dostlarım olmak üzere; bugün “iyi ki doğdum” diyebilmeme katkıda bulunan herkese teşekkürü borç bilirim =)

kayıtlarda 83 doğumlu görünsem de 86′lı gösteriyorum.
bazen 88′li bazen de 78′li gibi hissediyorum.

iyi ki doğdum! hiho.

finallerin ardindan hafiften hasta olsam da mühim degil, geçer. lakin, her dönemin sonunda rüyalarima giren oda toplama mevzusu için bu kez de olumlu seyler söyleyemeyecegim. sevmiyorum yahu oda toplamayi. ühühüü…

neyse, yarin biraz daha iyi hissedip odami toplayacak enerjiye sahip olursam Zonguldak’a dönecegim. yine bir aylik bir dükkan macerasi beni bekliyor. saniyorum/umuyorum ki bu son olacak.. yasasin!

her ne kadar 1 hafta geçmeden sikilacagimi bilsem de, bu kez Zonguldak’i özledigimi itiraf etmeliyim (kendime). çok uzun zaman sonra ilk kez Zonguldak’a hevesle gidecegim. üstelik epey yorucu geçecek bir çalisma temposunun beni bekledigini bile bile. umarim bu hevesim kisa sürmez, Zonguldak eziyete dönüsmez, hayallerim suya düsmez.

bu arada, yan masadaki çogunlugu hatun kisilerden olusan insanlar yaklasik yarim saattir Murat isimli arkadaslarinin “milli” olmasi hakkinda konusuyorlar. ben de buradan Murat isimli arkadasi selamlamayi kendime bir borç bildim.

yaz okulu sona ermek üzere; dersler bitti, finaller başladı. tüm yaz okulu boyunca tek bir ders bile kaçırmamış olmanın verdiği huzur ve rahatlık ile final dönemi tembellik yapmanın keyfini sürüyorum yıllar süren öğrenim hayatım boyunca ilk kez. güzelmiş doğrusu.

yine uzun zaman sonra ilk kez Zonguldak’a dönüp dükkanda çalışmak gözümde büyümüyor. aksine, enteresan bir biçimde gayet hevesliyim. her sabah erkenden kalkıp denize girmek, sonrasında akşama kadar dükkanda çalışmak, akşam da kişisel projelerime ve kendime zaman ayırmak istiyorum.

haydi hayırlısı…

hiçbir zaman içimdekileri mıh gibi sakladığım olmadı. yaşadıklarımı ve hissettiklerimi -çok kişisel duygularım hariç- insanlarla paylaşmakta sakınca görmedim hiç. ancak bu kez tamamen açık olmak zor, yalnızca samimi olabilirim. attığım adımlarda, ilgili kişiler için gerek kısa vadede gerekse uzun vadede doğuracağı sonuçları hesaplayarak hareket etmeye çalışmak her zaman vicdanımı rahat tutmama yardımcı olmuştur. evet, susmak bazen çok zor. ama şüphesiz ki kısa süreli parlamalar sebebiyle yapılması gerekenden şaşmamak en doğrusudur.

hazır susmaktan söz açılmışken; etrafımdaki insanların şuursuzca laf kalabalığı yaptığını gözlemlemek artık beni şaşırtmıyor. lakin, şuursuz söylemlerin sadece dedikodu için değil de, insanların kuyusunu kazmak için, çirkin amaçlar uğruna talihsiz bir biçimde kullanıldığını gözlemlemek beni hala üzüyor. merak ediyorum; insanlar gerçekten etrafımda olup bitenlerin farkında olmadığımı mı sanıyorlar? evet, susmak gerçekten çok zor.

çocukluğumun en çok özlem duyduğum yönü; eğlencesi ve hareketliliği bir yana; samimiyetidir, masumiyetidir. o zamanlar bitmek bilmeyen enerjimin bugün zaman zaman hızla tükenebilmesinin sebebini bakalım tahmin edebilir misiniz? =)

Ben de festival işleri ile ilgilendiğimden, haliyle alana girer girmez organizasyon düzenini incelemeye başladım. Organizasyonu genel olarak beğensem de, ne yazık ki umduğumu bulamadım. Muhteşem sahnesi dışında Rock’n Coke’u diğer festivallerden ayıran bir şey yoktu. Muhtemelen mekan değişikliğinin de etkisiyle, katılımcı sayısı önceki yıllara göre azdı, ki bu benim hoşuma gitti =)

The Prodigy’nin sahnesi çok iyiydi. Keza Kaiser Chiefs ve Linkin Park da öyle. “Manga vs Cartel” merak ettiğim bir performanstı ve muhteşem olmasa da gayet eğlendim. Diğer gruplar ile çok ilgilenmedim zaten. Müzik dışında, eski arkadaşlara rastlamak ve yeni insanlarla tanışmak da yanımıza kar kaldı.

Rock’n Coke hakkında uzun uzun yazmak istemiyorum, cep telefonumla çektiğim 1-2 dandik fotoğraf ekleyeyim ve bu günlük burada son bulsun.

bu da bonus olsun =)

Evet. 1 hafta boyunca Antalya’da hem öğrendim hem eğlendim. Kızılay’ın Hedef 25 projesi kapsamında 1 hafta boyunca Antalya’da 5 yıldızlı bir otelde çeşitli seminerlere katıldık. Bu seminerler ile hem Türk Kızılayı hakkında detaylı bilgi edindik, hem de kendimizi geliştirdik.

Aslında her üniversiteden öğrenci temsilcilerinin katıldığı bu 1 haftalık etkinlikte güzel arkadaşlıklar kurulacağını tahmin etmek zor değildi. Lakin, bu kadar kopuk tiplerin seçilmişcesine birbirine denk gelip, 1 hafta boyunca gülmekten karın ağrılarına sebep olacağını gerçekten tahmin edemezdim =)

Öncelikle 1 hafta boyunca konakladığımız Sueno Hotel’den bahsetmeliyim. Fazla konforlu bu otel 5 yıldızlı olmasına rağmen, muhtemelen kış sezonu olması sebebiyle konukları tek yıldızlıydı =) Yaş ortalaması 73 olan konuklar, etrafta bir huzurevi havası esmesine sebep olsalar da biz bunu çok umursamamakla birlikte sık sık espri konusu yapmaktan da geri kalmadık.

Aslında her şey Engin ve Hilal ile Antalya otobüsüne binmek için beklerken gelen bir zibidinin “Siz de mi Hedef 25 için gidiyorsunuz?” demesiyle başladı. Molalarda ne kadar arıza olduğunu keşfedemeğimiz Onur isimli bu zibidi, Hedef 25 kampı boyunca vazgeçilmez elemanımız oldu =)

Otele yerleştikten sonra lobide ilk keşif turlarımızı atıyorduk ki, bir hatun kişi önümüze zıplayarak (!) Hilal’e “Senin adın Hilal mi? Sen benim oda arkadaşımsın!?” dedi ve Antalya maceramızın çığırından çıkacağının ilk sinyallerini verdi =) Bugüne kadar tanıdığım en tuhaf hatun kişi olan Rahime, tüm kamp boyunca en büyük neşe kaynaklarımızdan biri oldu. Ayrıca türkçeyi esnetmekteki üstün kabiliyeti ile bizi cümle kurmadan önce 2 kez düşünmek zorunda bıraktı. Gelgelelim, kan bağışı bilincini yaymayı amaçlayan ulusal projemize isim arayışımız esnasında, eğitmenin yüzüne bakarak, hiç utanmadan, “kana-yarak” ismini önermesiyle, zibidiliğinin ve edepsizliğinin doruk noktasına ulaştı. Tabii ki o noktadan sonra dağılan ekip, uzun süre toparlanamadı ve sağlıklı bir proje üretmek konusunda başarısız oldu =)

Sonradan tanıştığımız çakma keremcem lakaplı Arda, fotoğraf makinası ile anılarımızı ölümsüzleştirirken, onu bir sosyal kaynaşma sitesinden bulup keşfeden Deniz de kamp boyunca erkeklerin ilgilisini çekmesi ile epeyce dilime dolandı =)

Kampa geç gelip erken dönen, ama buna rağmen bütün sertifikaları alan first lady Seda Hanım ise, bizim grup ile geçirdiği saatlerde “ben nereye düştüm böyle yahu?” dercesine şuursuz bakışlarla bize eşlik etti. Bize ayak uydurmakta tek zorlanan Seda değildi. Rahime’nin yakın arkadaşı ve aşiretin yaman delikanlısı Ali, uzun süre muhabbetlerimize katılmamakta diretip bize anlamsız bakışlar atmakla yetinse de, son gün güvenlik görevlisine “sen rahat ol bebişim(?)” diyerek bizim zibidiliğimizden nasibini aldığını gösterdi =)

Ve kampın son bombası, geç keşfettiğimiz, grubumuzda adeta çiçek gibi açan, namı değer 85li… Kırdığım büyük pot yüzünden 89lu olmasına rağmen lakabı 85li kalan Berna, Antalyalı olması ve bize rehberlik etmesi amacı ile grubumuza dahil oldu. Lakin, yön bulma konusundaki üstün başarısızlığı ile sıklıkla espri kaynağı olmaktan kendini koruyamadı.

Evet, her şey çok güzeldi ama Antalya gezimiz sırasında yaşadığımız sinir bozucu olay “yuh artık bu kadar da olmaz” dedirten cinstendi. Her türlü saçmalığına rağmen dışlamadığımız ve idare etmeye çalıştığımız Sercan isimli aklı pipisinde olan şahıs, Antalya gezimiz esnasında sapıklığını iğrenç bir biçimde gün yüzüne çıkartarak hepimizin sinirlerini zıplatmayı başardı. Bununla birlikte, geçtiğimiz sene okulda çıkan bir kavga sonrasında sarfedilmiş, benim de epeyce dalga geçtiğim, “seni sıcak yatağından alırım!” sözünü, bizzat gerçekleştirmeme sebep oldu. Yine de fazlasıyla kontrollü bir insanım, bunu bir kez daha farkettim.

Sonuç olarak, çok keyifli vakit geçirdiğim Kızılay Hedef 25 Antalya Kampı sonrasında çok güzel insanlar tanıdım. Her yıl bu tip organizasyonlar ile güzel arkadaşlıklar kurmayı alışkanlık edindim galiba, ne mutlu bana =)

(12 Şubat 2009)

küçükken erik ağaçlarının tepesinden inmek istemezdim. özellikle sahiplerinin erik (ç)almamıza kızdığı ağaçları daha çok severdim, eriklerle birlikte hikayelerini de topladım… hayalet dedikodulu inşaatlara ilk giren hep ben oldum. bisiklete binerken hep patika yolları seçtim, her an düşme tehlikesinin verdiği inanılmaz haz… mahalle maçlarının aranılan oyuncusuydum. çok yetenekli olduğumdan değil, en çok ben koştuğumdan…